Czego nauczyła mnie ziemia, kiedy przestałem ją „naprawiać” Na początku miałem bardzo silną potrzebę poprawiania wszystkiego.Gleba była „za słaba”, układ „nie taki”, rośliny „nie w tym miejscu”. W głowie miałem obrazy idealnych ogrodów, schematy, inspiracje i poczucie, że jeśli czegoś nie poprawię od razu, to zmarnuję czas. Z perspektywy kilku Dowiedz się więcej
Sukcesja naturalna jest jednym z tych pojęć, które bardzo łatwo idealizować. W teorii wszystko wygląda pięknie: natura sama wie, co robi, a najlepsze, co możemy zrobić, to nie przeszkadzać. I jest w tym dużo prawdy. Tyle że praktyka — szczególnie wtedy, gdy żyjemy na danym kawałku ziemi tu i teraz Dowiedz się więcej
Przez długi czas wydawało mi się, że etat jest czymś oczywistym. Naturalnym etapem dorosłości, gwarancją bezpieczeństwa i stabilności, a w pewnym sensie także dowodem, że „wszystko robię jak trzeba”. Wokół mnie większość ludzi funkcjonowała właśnie w ten sposób, więc trudno było w ogóle zadać sobie pytanie, czy istnieje jakaś realna Dowiedz się więcej
Przez długi czas byłem przekonany, że problemem jest brak wiedzy. Że jeszcze jedna książka, jeszcze jeden film, jeszcze jedno konto na Instagramie sprawią, że w końcu poczuję się gotowy. Że w którymś momencie kliknie, wszystko się ułoży i będę wiedział, co robić dalej. Dziś wiem, że problem nie leżał w Dowiedz się więcej
Zaczynałem jak wiele osób, które trafiają na permakulturę i myślenie systemowe – chciałem mieć plan na lata. Najlepiej na dziesięć. Rozpisany od początku do końca, z mapą, schematem, listą gatunków, kolejnością prac i jasną wizją tego, „jak ma być”. Wydawało się to rozsądne, odpowiedzialne i dojrzałe. W praktyce jednak dość Dowiedz się więcej